اس‌ئی‌سی (SEC) بی سروصدا قوانین رو عوض کرد؛ حالا وال‌استریت کنترل بیت‌کوین‌های شما رو به دست می‌گیره

کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) خیلی بی سروصدا (البته برای اونایی که حواسشون نبود) دستورالعمل‌های خودش رو درباره نحوه برخورد کارگزارها با ارزهای دیجیتال آپدیت کرد. این تغییر باعث می‌شه غول‌های وال‌استریت مثل مورگان استنلی و گلدمن ساکس خیلی راحت‌تر بتونن به عنوان «امانت‌دار» یا همون متولی (custodian) ارزهای دیجیتال فعالیت کنن.

این اتفاق، تعریفِ «کنترل داشتن» روی دارایی‌های دیجیتال رو کلاً عوض کرده. چارچوب جدید به بانک‌ها اجازه میده به جای اینکه حتماً کلیدهای خصوصی (private keys) رو مستقیماً در اختیار داشته باشن، از طریق توافق‌نامه‌های قانونی ثابت کنن که دارایی دست اوناست. این موضوع کلی بحث و نگرانی بابت امنیت سرمایه‌گذارها راه انداخته.

من، آکیاما فلیکس، به عنوان کسی که از سال ۲۰۱۸ توی بازار کریپتو بوده و ریز‌وبم قوانین آمریکا رو دنبال می‌کنه، اینجا براتون توضیح میدم که ماجرا از چه قراره.

این تغییر قانون SEC واقعاً چه فرقی در نحوه نگهداری بیت‌کوین ایجاد می‌کنه؟
نگهداری کریپتو رو مثل سند خونه در نظر بگیرید. قبلاً قانون خیلی سفت‌وسختی وجود داشت که می‌گفت شرکت‌ها باید ثابت کنن کلیدهای کریپتو رو فیزیکی در اختیار دارن، درست مثل اینکه اصلِ سند خونه رو تو دستت داشته باشی.

اما حالا SEC اون قانون سخت‌گیرانه رو برداشته. به جاش، یه سری توضیحات جدید آورده که می‌گه کارگزارها می‌تونن از طریق راه‌های دیگه (مثل قراردادهای حقوقی پیچیده با شرکت‌های واسطه) ثابت کنن که روی مال کنترل دارن. پروژه «پروژه کریپتو» پل اتکینز و لغو بخشنامه SAB 122 در ژانویه ۲۰۲۵ دلیل اصلی این اتفاقاته.

خیلی ساده بخوام بگم، اونا حالا می‌تونن فقط با کاغذبازی، قانوناً نگهبان کریپتوی شما باشن، بدون اینکه لزوماً کلیدها رو توی گاوصندوق خودشون نگه دارن. برای ماهایی که فجایع و ورشکستگی‌های سال ۲۰۲۲ رو دیدیم، این عقب‌گردِ SEC به سمت «کنترلِ کاغذی» اصلاً حس خوبی نداره؛ چون دقیقاً برعکسِ اون شفافیتیه که بلاک‌چین قرار بود برامون بیاره.

این ماجرا در ادامه همون روندیه که رگولاتورها سعی دارن دارایی‌های دیجیتال رو به زور توی قالب‌های مالی سنتی جا بدن. اوایل امسال هم نهاد OCC تایید کرد که بانک‌های آمریکا می‌تونن خدمات حضانتی کریپتو بدن که نشون‌دهنده پذیرش گسترده‌تر نقش وال‌استریت در این بازاره.

چرا قوانین نگهداری (Custody) باید برای شما مهم باشه؟
این تغییر قانون راه رو برای ورود شرکت‌های مالی بزرگ هموار می‌کنه و ممکنه باعث رشد صندوق‌های کریپتویی وال‌استریت و پذیرش بیشتر این بازار توسط موسسات بشه. برای این شرکت‌ها، مدیریت کریپتو با همون قوانینِ حقوقیِ قدیمی خیلی راحت‌تر و کم‌هزینه‌تر از اینه که بیان سیستم‌های جدید برای مدیریت مستقیم کلیدهای خصوصی بسازن.

اما خطرش برای شما اینجاست:
این کار مرزهای مالکیت رو کمرنگ می‌کنه. وقتی یه بانک با این قوانینِ جدید و منعطف دارایی شما رو نگه می‌داره، اگه یه وقت بانک ورشکست بشه، ممکنه کریپتوی شما هم جزو اموال خودِ بانک به حساب بیاد. این دقیقاً همون بلاییه که سر مشتری‌های صرافی‌هایی مثل FTX اومد؛ چون پول کاربرها از اموال شرکت جدا نشده بود.

با اینکه کار کردن با یه بانکِ قانون‌مند در ظاهر امن به نظر می‌رسه، اما این تغییر قانون یکی از محافظ‌های اصلی رو حذف کرده؛ همون قانونی که تضمین می‌کرد دارایی شما فقط و فقط متعلق به خودتونه. ریسک امنیت کلیدهای خصوصی از بین نرفته، فقط به یه قالب حقوقیِ دیگه منتقل شده.

این به نفع کریپتوئه یا به ضررش؟
موافق‌ها می‌گن این تصمیم سدِ ورودِ بازیگرهای بزرگ مالی رو می‌شکنه و ممکنه تریلیون‌ها دلار پول جدید وارد بازار کنه. اینجوری بیت‌کوین و اتریوم راحت‌تر می‌تونن پشتوانه محصولاتی مثل ETFها بشن چون هزینه‌ی نگهداریشون برای موسسات کمتر می‌شه.

اما از طرف دیگه، این یه جور معامله‌ست که توی اون «راحتیِ موسسات» به «اصلِ مالکیت مستقیمِ افراد» ترجیح داده شده. برای تازه‌واردها، الان از همیشه مهم‌تره که فرق بین خرید کریپتو از یه کارگزار سنتی و نگه داشتن اون توی کیف پول شخصی رو بفهمن.

این تغییر قانون یه سیگنال واضحه: وال‌استریت داره کریپتو رو با قوانین خودش هضم می‌کنه، نه با اون اصول اولیه کریپتو که می‌گفت هر کسی باید خودش رئیس دارایی خودش باشه.

لینک منبع